Dag 17

Ciao tutti. Met een beetje hartepijn het Gardameer verlaten, wat een pracht van een B&B. Voor wie er ooit komt: The tower of king.
Ook vandaag weer, eerst stukje weg langs meer gevolgd, maar niet zo boeiend. Vervolgens zuidwaarts, het platteland in. Langs maïs, maïs, maïs en druiven. Gezien hoe mais geoogst wordt, wat een megamachines!
Bakkie gedaan in Pozzolengo. Whatever, we zaten weer vorstelijk. Een lang fietspad langs water/kanaal. Volgens Goof saai, ik vond het wel lekker, een lang recht stuk zonder auto's, grind of kuilen. Beetje ontspannen dom zitten wezen op de stokersplaats. Houd ik wel van. Onderweg wederom heerlijke minitomaatjes en een pracht stuk Grano Pardano gekocht, langs het water zittend verorberd. Hoe simpel kan een gelukkig leven zijn.
De zon scheen volop, 33gr., al fietsend niet zo in de gaten hoe warm dat is, maar in Mantova, plaats van bestemming sloeg de vlam in de pan. Er moest onderdak gevonden worden, maar als 2 kippen zonder koppen hebben we de stad doorkruist zonder iets te vinden. Beetje te warm om na te denken. Uiteraard toch een hotel gevonden en na een verfrissende douche de stad in. Die naarmate het afkoelde, steeds mooier werd. Een machtig mooi, groot, imposante basiliek en hele oude gebouwen. Kerkje uit 1038, torens, pleinen, palazzo's uit 13e,14e eeuw.
Goof heeft ezel gegeten, hij ligt nu naast me te balken, ezeltje strekje!
De totale fietsafstand heeft de 1000 gepasseerd, morgen laatste fietsdag, daarna met trein-hopen we- terug naar Milaan, waar het hele gezin verzamelt en de mannen de bergen in gaan en de dames(eindelijk) voluit kunnen shoppen. Maar eerst dus nog een dagje een zonnesteek zien te vermijden. Op naar Modena.
Bonne notte.