De stuurman spreekt wederom

Het fietsen is voorbij, we zijn in Modena, hebben plezant gegeten gisteravond en als elke avond lig ik na een halve leesbladzijde al te slapen. Terugkijkend op de zes fietsdagen in noord Italië en vergelijkend met Frankrijk vallen wat zaken op.
Frankrijk is landschappelijk veel mooier om door te fietsen, de wegen zijn beter, routeaanduidingen ook. Wel veel leeglopende dorpjes. In Italië houdt de wereld tussen half een en half vier op te bestaan en de gemiddelde Italiaan verdwijnt op zondag helemaal achter de geraniums. Wel ideaal om de wat grotere wegen rustig te befietsen. Het wegdek is Italië niet zo glad als het hoofd van veel Italiaanse mannen, vroegtijdige al of niet vrijwillig verkozen kaalheid heeft hier epidemische vormen aangenomen! De autoluwe fietsroute van Paul benjamins werden we af en toe behoorlijk zat.
Het eten,drinken,zitten op een terras is geweldig in Italië , lekker bier, heerlijke koffie. De worsten en hammen veel geproefd, elke dag een stuk grana Pardano voor onderweg.
Tweemaal hebben we all THE way gegeten met alle piasta die er waren, is wel een belevenis. Maar ook de pizzeria waren oké. Bedienend personeel varieerde van superattent tot de bekende slechts in zichzelf geïnteresseerd mooie jongen met een schoftje om, Frankrijk is plezieriger wat dit betreft. Überhaupt zijn fransen toegankeler, maar dat komt wnl. Omdat we de taal spreken.
Tot slot, onze tandem heeft het super gedaan, rijdt als een trein, schakelt meestal secuur, de lekke banden waren stootlekken die met marathon plusplusplus ook niet te voorkomen zijn, bij de laatste klap moest ik de velgrand bijvijlen om de beschadigingen weg te werken. Wel slijt de achterband wat snel, dus heb ik deze verwisseld met de voorband.
We wachten nu op de boys, omdat we met de tandem niet in de trein mogen.
Groet van de stuurman.