En de rest

Weer thuis.
Geen internet in Milaan, althans, niet voor die Mama. Dus no bloggo.
Een korte terugblik vanaf de comfortabele zitbank.
Dag 20: met boys Modena bekeken, in middag naar Milaan gereden. Hereniging met ingevlogen rest familie. Heerlijk Milano verkend, maar vooral een bere-gezellige avond. Dame met vlechtjes in de bediening.overigens, met de jongens erbij is het nooit saai. Aan eind maaltijd kiepte plots de tafel waar Jeske en Jochem aan zaten, flessen olie en balsamico,wijnglas kapot op de grond. Grote hilariteit, en schrik. Niet teveel drinken hoor Jes, dan ga je maar zwaar leunen.
Tot Jochem de volgende ochtend aan het ontbijt vertelde dat hij onder het tafelblad een knopje had gevoeld en dat even moest proberen in te drukken. Tja, die handige inklapbare tafeltjes toch. Bedoeld om na vertrek van de gasten te gebruiken, niet tijdens de maaltijd!
Dag 21En verder: dit wordt heel ingewikkeld om uit te leggen. In steekwoorden, Julius, Delft, master, toelatingsexamen, aanmelding Engels vol, enig mogelijke datum Tijdens vakantie, heen en weer vliegen.in alle vroegte Juul vertrokken, in ochtend Milaan nog geshopt met de mannen. Achterlijk akkefietje in de Zara over foute kassabon en niet kunnen retourneren geld ivm gebruikte betaalpas. Kostte veel tijd en ergernis. 's middags vertrokken Jip, Goof en Jochem naar de Stelvio voor hun Klimavonturen. En gingen de dames Jesske, Mirjam en ondergetekende los in het modewalhalla. Jeske voorop, 'mam, dit is Prada, hier zit Maxmara,dan kunnen we ook nog bij Missoni kijken. Alles ter inspiratie, en dan daarna naar de uitverkoop van de kopieermodePaleizen H&M, Zara. Leuk, leuk, leuk.
Een enkel toeristisch dingetje gedaan voor de vorm. de Dom bezocht,museum over Leonardi da Vinci, en een pracht van een kerkhof. megalomaan! Verder vooral veel gegeten, gedronken, geouwehoerd en ijsjes genomen. Een dagje park gedaan op zondag en gechilled.
Ha, en de laatste dag nog de Abercrombie en Fitch gevonden. Alledrie(moeders dus ook!) op de foto met het gebronsde wasbordje bij de ingang. De grijns van de knul was het grootst bij mij, kwam misschien ook omdat ik hem uit ongemak eerst een hand gaf en me voorstelde. Plattelandstut.
Uiteindelijk was het uit met de pret. In de middag hereniging met de mannen. Die helaas de top van de Ortler niet bedwongen hadden, maar ach, het gaat niet om die 5 minuten op de top, maar om de weg er naar toe. Zeiden ze.
Tijdens de tocht waren de ' pickels van de mannen gaan zingen'. En het schijnt dat je dan naar huis moet. Hoe dat zit? Vraag maar aan de mannen zelf.
Dinsdagavond vlogen Goof en ik met de 2 meiden weer terug. de boys reden, met onze tandem en alle inkopen achter in de bus, door naar Zwitserland, waar ze nog eenmaal willen pieken. Dit weekend komen ze terug, en dan kan het gewone leven weer beginnen.
Vandaag met mijn hervonden pastamachine( gelukkig toch nog niet naar kringloop gebracht) handgemaakte pasta geproduceerd.
Voor het Italiaanse gevoel. We waren weer even terug. . . . . .
Ciao Bella's tot volgend jaar.